Trzydniowe wyzwanie · za darmo

Żyj swoim życiem, a nie czyimś.

Trzy dni o tym, jak zauważyć, że ktoś prowadzi rozmowę za ciebie. W trakcie. Nie godzinę później.

Za darmo. Trzy poranki, kilkanaście minut dziennie.

Pełna treść zgody

Wyrażam zgodę na otrzymywanie od NoMoreScroll na podany adres e-mail materiałów trzydniowego wyzwania, kolejnych bezpłatnych treści rozwojowych oraz informacji handlowych. Wiem, że zgodę mogę wycofać w każdej chwili, klikając link rezygnacji w stopce dowolnej wiadomości. Administratorem danych jest Ewlyn Ewelina Lalorny, 43-391 Mazańcowice 298, NIP 9371065180.

Czarna książka ze złotym napisem „Widzieć Więcej. Trzydniowe wyzwanie” na drewnianym blacie, obok stary klucz

Rozmowa z kimś bliskim się kończy. Nikt nie podniósł głosu, nikt o nic nie prosił wprost, wszystko brzmiało normalnie.

A jednak coś nie gra.

Godzinę później wiadomo już dokładnie, co trzeba było powiedzieć. Tylko rozmowa skończyła się godzinę temu.

I to nie jest jedna rozmowa. To wraca, mimo kolejnych postanowień, że następnym razem będzie inaczej.

Ciemne biurko przy lampie, na nim książka „Widzieć Więcej. Trzydniowe wyzwanie”, obok oparta dłoń

U mnie to była rodzina i trwało to latami.

Zawsze chodziło o drobiazgi. Podwieźć, załatwić, przypilnować, wziąć na siebie jeszcze jedną rzecz. Nikt mi nigdy nie kazał. Po prostu jakoś tak wychodziło, że robiłem to ja, bo ja przecież mam czas i ja się nie obrażę.

Za każdym razem mówiłem „dobrze”. A potem jechałem do domu wkurzony na siebie, bo nie miałem na to najmniejszej ochoty.

Aż przyszła kolejna prośba. Nie większa od poprzednich, nic wyjątkowego.

I wtedy pierwszy raz powiedziałem: „Nie. Nie zrobię tego.”

I nie zrobiłem.

Przez chwilę poczułem dziwne ukłucie. Coś w stylu: ej, tak się chyba nie mówi, zaraz będzie awantura.

A ta osoba się zdziwiła i powiedziała: „Okej.”

Tyle. Żadnej sceny, żadnych trzaskających drzwi. I wtedy poczułem coś, czego nie znałem od bardzo dawna. Że to moja decyzja i nikt mi jej nie zabrał.

Nie chodziło o to, żeby zrobić się twardym. Chodziło o to, żeby w końcu zobaczyć, co się dzieje, kiedy to się dzieje.

Co dostajesz przez trzy dni

Jedno narzędzie. Nie dwadzieścia technik do zapamiętania, tylko cztery kroki, które prowadzą od „coś tu nie gra” do spokojnie postawionej granicy.

W tej kolejności, w której naprawdę dzieje się rozmowa.

Codziennie rano jeden krótki tekst i jedno zadanie do zrobienia w prawdziwym życiu, nie na kartce.

Trzy dni

Manipulacja, której nie widać.

Dlaczego przegrywa się rozmowy, w których nikt nawet nie podniósł głosu.

Tarcza w ciele.

Dlaczego słowa grzęzną w gardle dokładnie wtedy, kiedy są najbardziej potrzebne.

Gdzie tarcza jest najcieńsza.

Najtrudniejsza manipulacja nie przychodzi od obcych ludzi. Przychodzi od tych, których się kocha.

Pełna treść zgody

Julian przy biurku, w skupieniu czyta „Widzieć Więcej. Trzydniowe wyzwanie”

Kim jestem i po co to robię

Jestem Julian.

Psychologia wpływu i mechanizmy manipulacji to moja codzienność od lat. Zaczęło się zwyczajnie: od odkrycia, że ludzie, którym ufałem, nie byli tymi, za których ich brałem.

Nie piszę z pozycji kogoś nieomylnego. Większość błędów, przed którymi dziś przestrzegam, popełniłem sam. Znać mechanizm z książki i zobaczyć go u siebie w kuchni to dwie różne rzeczy.

Głupi już wszystko wie. Mądry uczy się całe życie.

Moja mama

Daję te trzy dni za darmo, bo sam potrzebowałem kilku lat, żeby dojść do rzeczy, które da się pokazać w trzy poranki.

Mogę pokazać, jak to działa. Reszta należy do ciebie, bo nikt nie postawi za kogoś granicy.

I jedna rzecz, na której mi zależy najbardziej. To jest tarcza, nie broń. Uczysz się nie dać się prowadzić, a nie prowadzić innych.

Zero opłat i zero zobowiązań. Wypisujesz się jednym kliknięciem.

W najgorszym wypadku: trzy poranki na coś, co już jest znane.

W najlepszym: pierwszy raz od dawna wyjście z rozmowy z pełną wiedzą, co się w niej przed chwilą wydarzyło.

Pełna treść zgody

Zobacz pełny kurs →